Actueel

De zorg voor mensen met een langdurige bewustzijnsstoornis (LBS) is betekenisvol en verrijkend, maar ook uitdagend, vinden zorgprofessionals. Dat blijkt onder andere uit buitenlandse burn-outcijfers tot 65%. Zorgprofessionals verdienen meer steun, concludeert Manju Sharma-Virk naar aanleiding van haar onderzoek naar de impact van LBS-zorg.

Stel je voor dat je partner, kind, vader, moeder, vriend of vriendin in coma raakt. Hoe heftig is dat? Je bent enorm blij als je naaste weer zelfstandig ademt en de ogen opent, maar soms is er dan nog geen of nauwelijks bewustzijn. 

Langdurige bewustzijnsstoornis
Die fase na een coma heet langdurige bewustzijnsstoornis (LBS). In die toestand lijkt iemand wakker (omdat de ogen open zijn en iemand zelfstandig ademt), maar is zich niet of maar een beetje bewust van zichzelf en de omgeving. Vroeger werd van een vegetatieve toestand gesproken, maar nu spreken we van het niet-responsief waaksyndroom (NWS) en de minimaal bewuste toestand (minimally conscious state, MCS). Vaak volgt, vooral voor de naasten, een periode vol angst, stress, verdriet, boosheid én onzekerheid: hoe komt iemand hieruit? Als dat al gebeurt. Iemand die voorheen gezond en zelfstandig was, is plotseling wilsonbekwaam en volledig afhankelijk geworden. Voor alle betrokkenen is dat natuurlijk een hele heftige situatie. Maar ook voor zorgprofessionals is het zwaar om deze vaak jonge en zonder uitzondering ernstig aangedane mensen te verzorgen. 

Manju Sharma-Virk, PZC Dordrecht, Specialist ouderengeneeskunde & PhD-kandidaat